نگهداری زندانیان برای مدت طولانی در سلول انفرادی در حالی است که این اقدام به دلیل اثرات و تبعاتی که برای سلامت روانی و جسمی زندانی دارد مصداق اعمال آزار و شکنجه محسوب میشود، این موضوع از سوی دیوان عدالت اداری در ایران نیز مورد تایید قرار گرفته است.
بنا بر رأی صادره از سوی دیوان در دی ماه ۱۳۸۲، نگهداری زندانی در سلول انفرادی مغایر اصل ۳۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی مبنی بر لزوم حفظ «حرمت و حیثیت» زندانیان بوده و «تعرض آشکار به حقوق، حیثیت و شخصیت زندانی و خانواده او» محسوب میشود.
حتی بر اساس ماده ۱۷۴ آیین نامه سازمان زندانها، نگهداری زندانیان در سلول انفرادی تنها برای مدت زمان ۲۰ روزه و به عنوان مجازات انضباطی در صورت ارتکاب تخلف انضباطی از سوی زندانی در زندان و با حکم شورای انضباطی زندان مجاز است.
از این رو شکی نیست نگهداری زندانیان در سلول انفرادی علاوه بر آن که مصداق کامل اعمال شکنجه و رفتارهای غیر انسانی علیه زندانی محسوب میشود. حضور زندانی برای مدت بیش از ۲۰ روز در انفرادی، نقض کامل قوانین موضوعه داخلی است.