– بر اساس قانون، ضابطین باید از اشیائی که توقیف میکنند، یک لیست تهیه کنند و در محل توقیف، به امضای متصرف آنها برسانند. اگر ماموران این کار را انجام ندادند، حتما به آنها تذکر دهید که «قانونا اشیاء توقیفی باید لیست شود».
– ماموران فقط حق بازرسی و توقیف اشیاء مرتبط با جرم را دارند. اگر آنها مثلا در قالب اتهامات امنیتی مراجعه کردهاند و در محل ماهواره یا مشروبات الکلی کشف کردهاند، اصولا باید ابتدا از مقام قضایی برای توقیف آنها اجازه بگیرند.
– بازرسی و توقیف اشیاء باید با اجازه موردی مقام قضایی باشد و مامور مربوطه باید دستور مقام قضایی را به متصرف محل نشان دهد. حکم جلب، برای بازرسی و توقیف اشیاء کافی نیست.
– مالک اموال توقیفشده، در هر مرحلهای از رسیدگی به پروندهاش در دادسرا یا دادگاه، میتواند تقاضای رفع توقیف از اشیاء کند.
– اگر وجود اشیاء برای تحقیقات لازم نباشد، بازپرس موظف به رفع توقیف از آنها ست.
– بازپرس در صورت صدور قرار منع یا ترک تعقیب، موظف است در مورد اشیاء توقیفی تعیین تکلیف کند.
– اگر اشیاء تا قبل از حکم دادگاه همچنان در توقیف باشد، دادگاه باید ضمن حکم صادره، در مورد آنها تعیین تکلیف کند.
– اگر با وجود دستور بازپرس یا حکم دادگاه، ماموران اشیاء را مسترد نکردند، موضوع را کتبا به دادستانی و رئیس دادگستری اطلاع دهید. اگر باز نتیجه نداد، میتوانید در دادسرای مربوطه از ماموران در قالب استنکاف از اجرای دستور قضایی، شکایت کنید.
– اگر به هنگام تحویل وسایلتان متوجه شدید که آنها تخریب شدهاند، از مامور تحویلدهنده بخواهید که این وضعیت را کتبا بنویسد و به شما بدهد. اگر قبول نکرد، میتوانید وسیله تخریبشده را تحویل نگرفته و موضوع را از طریق مقام قضایی پیگیری کنید.
– بعد از تحویل وسایلی چون گوشی و کامپیوتر،